ਜਨਵਰੀ 2020 ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਰ.ਐੱਸ.ਪੀ.ਪੀ. ਪੀ.ਐੱਮ. ਸ਼੍ਰੀ ਸਰਕਾਰੀ ਹਾਈ ਸਕੂਲ, ਅਮਲੋਹ ਰੋਡ, ਖੰਨਾ ਵਿਖੇ ਬਤੌਰ ਮੁੱਖ ਅਧਿਆਪਕ ਜੁਆਇਨ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਤਮੰਨਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਕਿਤਾਬੀ ਗਿਆਨ ਤੱਕ ਸੀਮਤ ਨਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਰਵਪੱਖੀ ਵਿਕਾਸ ਕਰਾਂ। ਪਰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਚੁਣੌਤੀ ਸੀ—ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਦਾ ਨਾ ਹੋਣਾ। ਬਿਨਾਂ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਖੇਡਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਇੱਕ ਅਧੂਰੇ ਸੁਪਨੇ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਸਾਲ 2025 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਉਮੀਦ ਦੀ ਕਿਰਨ ਜਾਗੀ ਜਦੋਂ ਸਕੂਲ ਨੂੰ ਖੇਡਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਲਈ ਸਕੂਲ ਸਿੱਖਿਆ ਵਿਭਾਗ ਵੱਲੋਂ 5 ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਦੀ ਗ੍ਰਾਂਟ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ। ਮੈਦਾਨ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਮੈਂ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ। ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਸਕੂਲ ਦੀ ਦੂਜੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ‘ਤੇ ਬਣੇ ਇੱਕ ਅਧੂਰੇ ਹਾਲ ‘ਤੇ ਪਈ। ਉੱਥੋਂ ਹੀ ਇੱਕ ਵਿਚਾਰ ਨੇ ਜਨਮ ਲਿਆ—ਕਿਉਂ ਨਾ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਖੇਡ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੀਏ ਜਿਸ ਲਈ ਵੱਡੇ ਮੈਦਾਨ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇਕਾਗਰਤਾ ਅਤੇ ਜਜ਼ਬੇ ਦੀ ਲੋੜ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ “ਸ਼ੂਟਿੰਗ ਰੇਂਜ” ਸਥਾਪਤ ਕਰਾਂਗੇ। ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਸਿੱਖਿਆ ਅਫ਼ਸਰ ਲੁਧਿਆਣਾ ਸ਼੍ਰੀਮਤੀ ਡਿੰਪਲ ਮਦਾਨ, ਸਪੋਰਟਸ ਕੋਆਰਡੀਨੇਟਰ ਕੁਲਵੀਰ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਖੇਡ ਵਿਭਾਗ ਦੇ ਸ਼ੂਟਿੰਗ ਕੋਚ ਗੁਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੇ ਸਹਿਯੋਗ ਨਾਲ ਸ਼ੂਟਿੰਗ ਰੇਂਜ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਸ਼ੂਟਿੰਗ ਰੇਂਜ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਅਨੁਸਾਰ ਹਾਲ ਤਿਆਰ ਕਰਵਾਇਆ ਅਤੇ ਲੋੜੀਂਦਾ ਸਮਾਨ ਖਰੀਦਿਆ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਕਿਸਮ ਦੇ ਵੈਪਨ ਖਰੀਦੇ।
ਕੈਬਨਿਟ ਮੰਤਰੀ ਸ. ਤਰੁਨਪ੍ਰੀਤ ਸਿੰਘ ਸੌਂਦ ਜੀ ਦੇ ਸਹਿਯੋਗ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਸਰਪ੍ਰਸਤੀ ਸਦਕਾ, ਅਸੀਂ ਸਕੂਲ ਦੀ ਦੂਜੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ‘ਤੇ 10 ਮੀਟਰ ਏਅਰ ਪਿਸਟਲ ਅਤੇ ਓਪਨ ਸਾਈਟ ਰਾਈਫਲ ਸ਼ੂਟਿੰਗ ਰੇਂਜ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਲੁਧਿਆਣਾ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਰਕਾਰੀ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਬਣੀ ਪਹਿਲੀ ਸ਼ੂਟਿੰਗ ਰੇਂਜ ਸੀ। 17 ਅਪ੍ਰੈਲ 2025 ਨੂੰ ਕੈਬਨਿਟ ਮੰਤਰੀ ਸ. ਤਰੁਨਪ੍ਰੀਤ ਸਿੰਘ ਸੌਂਦ ਨੇ ਇਸ ਦਾ ਉਦਘਾਟਨ ਕਰਕੇ ਸਾਡੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਨੂੰ ਅਧਿਕਾਰਤ ਉਡਾਣ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ੂਟਿੰਗ ਰੇਂਜ ਤਾਂ ਬਣ ਗਈ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਲੋੜ ਸੀ ਇਕ ਅਜਿਹੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਜੋ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਕਲਾ ਸਿਖਾ ਸਕੇ। ਖੇਡ ਵਿਭਾਗ ਦੇ ਸ਼ੂਟਿੰਗ ਕੋਚ ਗੁਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਇੱਕ ਮਾਹਰ ਨਿਸ਼ਾਨੇਬਾਜ਼ ਗੁਰਸਿਮਰਨ ਸਿੰਘ ‘ਗੁਰੀ ਸ਼ੂਟਰ’ ਬਤੌਰ ਕੋਚ ਮਿਲੇ। ਅਪ੍ਰੈਲ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਕੋਚ ਗੁਰੀ ਸ਼ੂਟਰ ਨੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸਿਖਲਾਈ ਦਿੱਤੀ।
ਨਤੀਜਾ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਸੀ! ਮਹਿਜ਼ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੀ ਸਖ਼ਤ ਮਿਹਨਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਡੇ ਸਕੂਲ ਦੀ ਟੀਮ ਨੇ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਪੱਧਰੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਸਥਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਇਤਿਹਾਸ ਰਚ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਨਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਰਾਜ ਪੱਧਰੀ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਪੰਜਵਾਂ ਸਥਾਨ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਾਬਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਜੇਕਰ ਇਰਾਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਮੰਜ਼ਿਲਾਂ ਖੁਦ ਚੱਲ ਕੇ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਿਸ਼ਾਨੇਬਾਜ਼ੀ (ਸ਼ੂਟਿੰਗ) ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਖੇਡ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਮਾਨਸਿਕ ਟਿਕਾਓ ਅਤੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਦੀ ਸਿਖ਼ਰ ਹੈ। 10 ਮੀਟਰ ਦੀ ਦੂਰੀ ‘ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਉਹ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਇਕਾਗਰ ਰਹਿਣਾ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਰਾਈਫਲ ਜਾਂ ਪਿਸਟਲ ਫੜਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਟਾਰਗੇਟ ‘ਤੇ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਭਵਿੱਖ ‘ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸਫਲਤਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਭਾਵੁਕ ਪਲ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਬੱਚੇ ਕਦੇ ਖੇਡਣ ਲਈ ਜਗ੍ਹਾ ਨਾ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਨਿਰਾਸ਼ ਸਨ, ਅੱਜ ਉਹ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਲਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਨੂੰ ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਰਹੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਇਹ ਸਾਬਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਕਿ ਸਰਕਾਰੀ ਸਕੂਲਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਅਕੈਡਮੀ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਇਹੀ ਕਹਾਂਗਾ:
“ਤੁਹਾਡੀ ਅੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ‘ਤੇ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨੇਬਾਜ਼ੀ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਦੀਆਂ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਹੋਣ। ਸਕੂਲ ਦੀ ਇਹ ਛੱਤ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਟਾਂ-ਪੱਥਰਾਂ ਦਾ ਹਾਲ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਚੈਂਪੀਅਨ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਟਕਸਾਲ ਬਣੇਗੀ।”
ਬਲਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ
ਮੁੱਖ ਅਧਿਆਪਕ,
ਆਰ.ਐੱਸ.ਪੀ.ਪੀ. ਪੀ.ਐੱਮ. ਸ਼੍ਰੀ ਸਰਕਾਰੀ ਹਾਈ ਸਕੂਲ, ਅਮਲੋਹ ਰੋਡ, ਖੰਨਾ।
