ਸੱਚ , ਸਮਝ , ਹੱਦਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਵਾਂ ,
ਕਾਸ਼ , ਮੈਂ ਪੰਛੀ ਬਣ ਜਾਵਾਂ ,
ਔਰਤ ਹੋਣ ਤੇ ਝੱਲੇ ਜੋ ਜ਼ਖਮ ਮੈਂ ,
ਵਿੱਚ ਅੰਬਰੀ ਲਾ ਉਡਾਰੀ ,
ਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਿਖਾਵਾਂ ,
ਕਾਸ਼ , ਮੈਂ ਪੰਛੀ ਬਣ ਜਾਵਾਂ ।
ਪੀੜ੍ਹ ਦਿਲਾਂ ਦੀ ਕਿਸੇ ਨਾ ਬੁੱਝੀ ,
ਬੇਦਰਦ ਜ਼ਮਾਨੇ ਨੇ ,
ਅੰਬਰੀ ਜਾ ਕਦੇ ਧੋਖਾ ਨਾ ਖਾਵਾਂ ,
ਕਾਸ਼ , ਮੈਂ ਪੰਛੀ ਬਣ ਜਾਵਾਂ ,
ਇਹ ਮੇਰੀ ਭੁੱਲ ਸੀ ,
ਨਾਦਾਨੀ ਸੀ ,
ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁੱਟਣ ਦੀ ,
ਅੰਬਰੀ ਵੀ ਲੇਖਾਂ ਦੇ ਗੋਤੇ ਖਾਵਾਂ ,
ਕਾਸ਼ , ਮੈਂ ਪੰਛੀ ਬਣ ਜਾਵਾਂ ।
ਪੰਛੀ ਬਣਨ ਦੀ ਆਸ ਮੇਰੀ ,
ਗਲਤ ਸਾਬਤ ਹੋਈ ,
ਕੱਲੀ ਬਹਿ ਕੇ ਸੀਨਾ ਫੜ੍ਹ ਕੇ ਉੱਚੀ- ਉੱਚੀ ਰੋਈ ,
ਚੁੱਪ ਕਰਾਵਣ ਕੋਈ ਨਾ ਆਇਆ ,
ਆਪ ਬੀਤੀ ਨੇ ਕਾਗਜ਼ ਤੇ ਲਿਖਵਾਇਆ ।
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਕੌਰ ‘ ਹਰ ’
ਲੌਂਗੋਵਾਲ (ਸੰਗਰੂਰ)
