ਕੀ ਹਰ ਸਾਲ ਬਲੱਡ ਟੈਸਟ ਕਰਵਾਉਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ? ਜਾਣੋ ਸਹੀ ਨਿਯਮ

ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ, 29 ਸਾਲਾ ਰੀਆ ਗੁਪਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਫੋਨ ‘ਤੇ ਇਕ ਰੀਮਾਈਂਡਰ ਆਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਕ ਵਿਆਪਕ ਰੋਕਥਾਮ ਸਿਹਤ ਪੈਕੇਜ ਬੁੱਕ ਕੀਤਾ। ਟੈਸਟ ਦੇ ਨਤੀਜਿਆਂ ਵਜੋਂ ਥਾਇਰਾਇਡ ਦੀ ਵੈਲਿਊ ਬਾਰਡਰਲਾਈਨ ‘ਤੇ ਆਈ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਕੁਝ ਹੀ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ‘ਚ, ਉਸਨੇ ਫਿਰ ਟੈਸਟ ਕਰਵਾਏ ਅਤੇ ਮਾਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਚਿੰਤਾ ‘ਚ ਡੁੱਬ ਗਈ ਪਰ ਬਾਅਦ ‘ਚ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਬਦਲਾਅ ਆਰਥਿਕ ਅਤੇ ਡਾਕਟਰੀ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਗੈਰ-ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸੀ।

ਰੋਕਥਾਮ ਵਾਲੇ ਖੂਨ ਦੇ ਟੈਸਟ, ਜੋ ਕਦੇ ਕਦਾਈਂ ਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਹੁਣ ਇਕ ਸਾਲਾਨਾ ਲੋੜ ਵਜੋਂ ਪੈਕੇਜ ਬਣਾ ਕੇ ਵੇਚੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਮੋਟ ਕੀਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ ਪਰ ਕੀ ਇਕ ਤੰਦਰੁਸਤ ਬਾਲਗ ਨੂੰ ਅਸਲ ‘ਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ?

ਡਾਕਟਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ। ਹਰ ਉਮਰ ਵਰਗ ‘ਚ, ਸਹਿਮਤੀ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਟੈਸਟਿੰਗ ਜੋਖਮ ਦੇ ਕਾਰਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਕਿਸੇ ਰੁਟੀਨ ਦੇ ਰੂਪ ‘ਚ। ਘੱਟ ਜੋਖਮ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੀ ਅੰਨ੍ਹੇਵਾਹ ਸਾਲਾਨਾ ਟੈਸਟਿੰਗ, ਅਕਸਰ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸੁਧਾਰ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਖ਼ਰਚਾ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਜੀਵਨ ਸ਼ੈਲੀ ‘ਚ ਬਦਲਾਅ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕ ਵਧੇਰੇ ਮਾਪਿਆ, ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਤਰੀਕਾ, ਸਾਲਾਨਾ ਨਿਦਾਨ ਚੈੱਕਲਿਸਟ ‘ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਟਿੱਕ ਮਾਰਕ ਕਰਨ ਨਾਲੋਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਲਾਭ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਜੈਪੁਰ ਦੇ ਸੀਕੇ ਬਿਰਲਾ ਹਸਪਤਾਲ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਲੱਛਣ ਜਾਂ ਜੋਖਮ ਦੇ ਕਾਰਕਾਂ ਵਾਲੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਬਾਲਗਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਲਾਨਾ ਖੂਨ ਦੇ ਟੈਸਟਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।” “ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਦੇ, ਤੰਦਰੁਸਤ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਲਈ ਹਰ 2-3 ਸਾਲਾਂ ‘ਚ ਇਕ ਵਾਰ ਨਿਯਮਤ ਜਾਂਚ ਅਕਸਰ ਕਾਫ਼ੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਘੱਟ ਜੋਖਮ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ‘ਚ ਬੇਲੋੜੇ ਟੈਸਟ ਕਰਵਾਉਣ ਨਾਲ ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ ਕੋਈ ਫਾਇਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਤਣਾਅ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ।”

ਹੈਦਰਾਬਾਦ ਦੇ ਕੇਅਰ ਹਸਪਤਾਲ ਦੇ ਡਾ. ਰਾਹੁਲ ਅਗਰਵਾਲ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਵਿਚਾਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਕਿ “ਰੋਕਥਾਮ ਵਾਲੇ ਸਕ੍ਰੀਨਿੰਗ ਪੈਕੇਜ ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ ਕਦੇ ਡਾਕਟਰੀ ਸਬੂਤਾਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸਾਲਾਨਾ ਡਾਕਟਰੀ ਜਾਂਚ ਦਾ ਆਦਰਸ਼ ਤਰੀਕਾ ਇਕ-ਸਾਈਜ਼-ਸਭ-ਲਈ-ਫਿੱਟ ਹੋਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਅਤੇ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਜੋਖਮ ਦੇ ਕਾਰਕਾਂ ਵਾਲੇ 25 ਸਾਲ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਬੀਮਾਰੀਆਂ ਲਈ ਓਨੀ ਹੀ ਵਾਰਵਾਰਤਾ ਅਤੇ ਸਕ੍ਰੀਨਿੰਗ ਟੈਸਟਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਜਿੰਨੀ ਡਾਇਬੀਟੀਜ਼, ਹਾਈ ਕੋਲੈਸਟ੍ਰੋਲ ਜਾਂ ਦਿਲ ਦੀ ਬੀਮਾਰੀ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਾਲੇ 40 ਸਾਲ ਦੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।”

ਇਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਸਾਲ, ਸਾਰਿਆਂ ਲਈ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਟੈਸਟ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਧਿਆਨ ਵਧੇਰੇ ਲਾਭਦਾਇਕ ਚੀਜ਼ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: ਉਮਰ ਅਤੇ ਜੋਖਮ ਦੇ ਆਧਾਰ ‘ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਸਕ੍ਰੀਨਿੰਗ। ਅਗਰਵਾਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਆਪਣੇ 20 ਅਤੇ 30 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਰੋਕਥਾਮ ਵਾਲੇ ਖੂਨ ਦੇ ਟੈਸਟ ਮੁੱਖ ਫੋਕਸ ਨਹੀਂ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ, ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ ਇਕ ਸਿਹਤਮੰਦ ਜੀਵਨ ਸ਼ੈਲੀ ਨੂੰ ਤਰਜੀਹ ਦਿਓ।”

ਕੋਲਕਾਤਾ ਦੇ ਸੀ.ਐੱਮ.ਆਰ.ਆਈ. ਹਸਪਤਾਲ ਦੇ ਡਾ. ਅਨਿਰਬਾਨ ਚਟੋਪਾਧਿਆਏ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਆਪਣੇ 20 ਅਤੇ 30 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਾਲੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸਿਹਤ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹਰ ਕੁਝ ਸਾਲਾਂ ‘ਚ ਬੁਨਿਆਦੀ ਸਕ੍ਰੀਨਿੰਗ ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਕਾਫ਼ੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ‘ਚ ਇਕ ਬੁਨਿਆਦੀ CBC, ਫਾਸਟਿੰਗ ਬਲੱਡ ਸ਼ੂਗਰ ਅਤੇ ਲਿਪਿਡ ਪ੍ਰੋਫਾਈਲ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ।”

ਜੀਵਨ ਸ਼ੈਲੀ ਦੀਆਂ ਬੀਮਾਰੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਡਾਇਬੀਟੀਜ਼, ਹਾਈਪਰਟੈਨਸ਼ਨ ਅਤੇ ਡਿਸਲਿਪੀਡਮੀਆ (ਲਿਪਿਡਜ਼ ਦਾ ਅਸਧਾਰਨ ਪੱਧਰ) ਦਾ ਜੋਖਮ 30 ਅਤੇ 40 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ‘ਚ ਵਧਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਲਾਨਾ ਜਾਂ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ‘ਤੇ ਬਲੱਡ ਸ਼ੂਗਰ, ਲਿਪਿਡ ਪ੍ਰੋਫਾਈਲ, HbA1c ਅਤੇ ਬਲੱਡ ਪ੍ਰੈਸ਼ਰ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਵਾਉਣਾ ਉਚਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੋਖਮ ਦੇ ਕਾਰਕ ਹਨ।

ਅਗਰਵਾਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਲੱਛਣਾਂ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਟੈਸਟਿੰਗ ਹਰ ਇਕ ਤੋਂ ਦੋ ਸਾਲਾਂ ‘ਚ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਉਹ ਗੰਭੀਰ ਸਥਿਤੀਆਂ ਬਣ ਜਾਣ। ਟੈਸਟ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਥੋੜ੍ਹੇ ਵੱਖਰੇ ਹੋਣਗੇ।

ਜੈਪੁਰ ਦੇ ਸੀਕੇ ਬਿਰਲਾ ਹਸਪਤਾਲ ਦੇ ਗਾਇਨੀਕੋਲੋਜਿਸਟ ਡਾਕਟਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਔਰਤਾਂ ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਹਾਰਮੋਨਲ ਉਤਰਾਅ-ਚੜ੍ਹਾਅ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਪੈਪ ਸਮੀਅਰ ਟੈਸਟਿੰਗ ਰਾਹੀਂ ਬੱਚੇਦਾਨੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦੇ ਕੈਂਸਰ ਦੀ ਸਕ੍ਰੀਨਿੰਗ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ।” ਜੀਵਨ ਦੇ ਇਸ ਪੜਾਅ ਦੌਰਾਨ ਛਾਤੀ ਦੀ ਸਿਹਤ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਧਿਆਨ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ, “ਮੈਮੋਗ੍ਰਾਫੀ ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ 40-45 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਦੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਔਰਤਾਂ ‘ਚ ਪਰਿਵਾਰਕ ਇਤਿਹਾਸ ਜਾਂ ਜੈਨੇਟਿਕ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ ਹੋਣ ‘ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸਕ੍ਰੀਨਿੰਗ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।” 

ਸਿੰਘ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “50 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ (ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ), ਨਿਯਮਤ ਨਿਗਰਾਨੀ ‘ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰੋ।” ਸਟੈਂਡਰਡ ਮੈਟਾਬੋਲਿਕ ਟੈਸਟਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਾਧੂ ਜਾਂਚਾਂ ‘ਚ ਥਾਇਰਾਇਡ ਫੰਕਸ਼ਨ, ਵਿਟਾਮਿਨ ਪੱਧਰ (D3 ਅਤੇ B12), ਅਤੇ ਉਮਰ-ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਕ੍ਰੀਨਿੰਗ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮਰਦਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰੋਸਟੇਟ-ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਐਂਟੀਜੇਨ ਅਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਦੀ ਸਿਹਤ ਦੇ ਮਾਰਕਰ। ਅਗਰਵਾਲ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੈਂਸਰ ਵਰਗੀਆਂ ਬੀਮਾਰੀਆਂ ਦੀ ਸਕ੍ਰੀਨਿੰਗ ਕਰਵਾਉਣਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਪਰਿਵਾਰਕ ਇਤਿਹਾਸ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਪੜਾਅ ‘ਤੇ, ਟੈਸਟਿੰਗ ਰੋਕਥਾਮ ਬਾਰੇ ਘੱਟ ਅਤੇ ਸਰਗਰਮ ਨਿਗਰਾਨੀ ਰੇ ਵਧੇਰੇ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਪੜਾਵਾਂ ‘ਚ, ਮੁੱਖ ਸਿਧਾਂਤ ਇਕੋ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਟੈਸਟਿੰਗ ਤੁਹਾਡੇ ਜੋਖਮ ਪ੍ਰੋਫਾਈਲ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਕਸਤ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਇਕ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸਾਲਾਨਾ ਕੈਲੰਡਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਇਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਝ ਜਾਂਦੇ ਹੋ ਕਿ ਕੀ ਟੈਸਟ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਅਗਲਾ ਸਵਾਲ ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿੰਨੀ ਵਾਰ।

ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਤੰਦਰੁਸਤ ਬਾਲਗਾਂ ਲਈ, ਜਵਾਬ ਸਾਲ ‘ਚ ਇਕ ਵਾਰ ਨਾਲੋਂ ਘੱਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਿੰਘ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਥਾਇਰਾਇਡ ਟੈਸਟਾਂ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਹਰ ਤਿੰਨ ਤੋਂ ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ‘ਚ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਲੱਛਣ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਘੱਟ ਜੋਖਮ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ‘ਚ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਹਰ ਦੋ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ‘ਚ ਜਾਂਚ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਪਰ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਨਤੀਜੇ “ਆਮ” ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੇ? “ਆਮ ਨਹੀਂ” ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਟੈਸਟਿੰਗ ਚੱਕਰ ‘ਚ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਪਰ ਡਾਕਟਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਬਾਰਡਰਲਾਈਨ ਨਤੀਜੇ ਚਿੰਤਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਇਹ ਮਾਮੂਲੀ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਅਸਥਾਈ ਕਾਰਕਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਖੁਰਾਕ, ਤਣਾਅ ਜਾਂ ਹਾਲ ਹੀ ਦੀ ਬੀਮਾਰੀ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਇਕ ਸਿੰਗਲ ਰਿਪੋਰਟ ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ ਕਦੇ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦੀ ਹੈ। ਡਾਕਟਰ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਕਲੀਨਿਕਲ ਸੰਦਰਭ  ਦੇ ਇਕੱਲੇ ਨਤੀਜਿਆਂ ‘ਤੇ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਕਰਨ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਮਾਮਲਿਆਂ ‘ਚ, ਅਗਲਾ ਕਦਮ ਹੋਰ ਟੈਸਟਿੰਗ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ ਜੀਵਨ ਸ਼ੈਲੀ ‘ਚ ਬਦਲਾਅ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਤੰਦਰੁਸਤ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਲਈ, ਡਾਕਟਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਹਿਲੀ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਹੋਰ ਟੈਸਟਿੰਗ ਜਾਂ ਦਵਾਈ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਬਲਕਿ ਖੁਰਾਕ, ਕਸਰਤ ਅਤੇ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਤਣਾਅ ਪ੍ਰਬੰਧਨ (Stress management) ਬਲੱਡ ਸ਼ੂਗਰ ਅਤੇ ਕੋਲੈਸਟ੍ਰੋਲ ਵਰਗੇ ਮੁੱਖ ਮਾਰਕਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸੁਧਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਛੋਟੀਆਂ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਆਦਤਾਂ ਅਤੇ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਦੇ ਪੱਧਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮੈਟਾਬੋਲਿਕ ਅਸੰਤੁਲਨ ਨੂੰ ਸਾਰਥਕ ਰੂਪ ‘ਚ ਠੀਕ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਜੋਖਮ ਦੇ ਕਾਰਕਾਂ ਵਾਲੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਬਾਲਗਾਂ ਲਈ ਸਾਲਾਨਾ ਖੂਨ ਦੇ ਟੈਸਟ ਅਕਸਰ ਬੇਲੋੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਕਦੋਂ ਟੈਸਟ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਇਸ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਟੈਸਟ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਕਿਉਂ।